Strefa wiedzy

  • 01 Wrzesień 2016

    Ocena postanowień umownych pod kątem sprzeczności z zasadami współżycia społecznego - Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19.11.2015 r. (IV CSK 804/14, Legalis nr 1381868)

    I.            Teza

    Obiektywnie niekorzystna dla jednej strony umowa zasługuje na negatywną ocenę moralną, która prowadzi do uznania jej za sprzeczną z zasadami współżycia społecznego, jeżeli do ukształtowania stosunku umownego w sposób wyraźnie krzywdzący doszło przy wykorzystaniu przez drugą stronę silniejszej pozycji, a więc pod presją faktycznej przewagi kontrahenta. Ocena postanowień umownych pod kątem ewentualnej sprzeczności z zasadami współżycia społecznego, zakładająca możliwość naruszenia autonomii woli stron, pozostaje w ścisłym związku z całokształtem okoliczności sprawy, które mogą wyznaczyć kierunek rozstrzygnięcia w sytuacji wyjątkowej, uzasadniającej zastosowanie art. 58 § 2 KC; wszystkie te elementy wymagają rozważenia, odzwierciedlonego w uzasadnieniu wyroku.

    II.           Stan faktyczny

    1.           Od lipca 2005 r. do marca 2008 r. pozwanego i powoda łączyła umowa zgodnie z którą pozwany – w ramach prowadzonej działalności gospodarczej – miał produkować i dostarczać powodowi wyroby określone jako usługi elektryczne. W umowie tej strony postanowiły m.in. iż podjęcie pracy lub świadczenie usług w okresie obowiązywania umowy i do 12 miesięcy po jej zakończeniu dla innych podmiotów w zakresie wykonywania czynności i wiedzy nabytej podczas współpracy z powodem, będzie skutkować odpowiedzialnością majątkową pozwanego w wysokości 100 tys. zł.

    2.           Po rozwiązaniu umowy pozwany w okresie od kwietnia do września 2008 r. świadczył usługi elektryczne na rzecz firmy, która podjęła się produkcji maszyn analogicznych do tych, jakie wytwarzał powód. Wobec zaistnienia takich okoliczności, powód złożył pozew, w którym domagał się zapłaty kary umownej z uwagi na naruszenie przez pozwanego umownego zakazu konkurencji.

    3.           Sąd Okręgowy uwzględnił częściowo powództwo, zasądzając na rzecz powoda 50 tys. zł, i skonstatował, iż pozwany naruszył zakaz konkurencji, co uzasadnia zasądzenie kary umownej, którą jednak jako rażąco wygórowaną w okolicznościach niniejszej sprawy – należało zmniejszyć o połowę.

    4.           Wskutek apelacji pozwanego sąd apelacyjny zmienił wyrok sądu okręgowego w ten sposób, że powództwo oddalił w całości. Sąd II instancji uznał za niezgodny z zasadami współżycia społecznego zakaz podejmowania pracy u innych podmiotów w zakresie prac wykonywanych u powoda bez żadnego świadczenia wzajemnego z jego strony. Niezgodność z zasadami współżycia społecznego, zdaniem sądu apelacyjnego, wynikała z pozbawienia pozwanego możliwości uzyskania środków na utrzymanie siebie i rodziny.

    5.           Wyrok sądu apelacyjnego został zaskarżony przez powoda. W skardze kasacyjnej, poza zarzutami naruszenia prawa procesowego, zarzucono m.in. naruszenie art. 3531 Kodeksu cywilnego (dalej jako: „KC”), podnosząc zarzut błędnej wykładni i wadliwego przyjęcia, iż nie mieści się w granicach swobody umów zawieranych pomiędzy przedsiębiorcami nieodpłatne zobowiązanie się zleceniobiorcy do okresowego powstrzymania się od współpracy z innymi podmiotami w zakresie czynności wykonywanych dla dotychczasowego kontrahenta, pod rygorem zapłaty kary umownej. Powód wskazywał również na naruszenie przez sąd apelacyjny art. 3531 KC w zw. z art. 58 § 2 i art. 5 KC podnosząc, iż nieekwiwalentność świadczeń nie wystarcza do uznania, że postanowienie umowne jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, co w konsekwencji nie powinno doprowadzić do uznania tego postanowienia za dotknięte nieważnością.

    6.           Sąd Najwyższy uznał skargę powoda za zasadną. W uzasadnieniu swego stanowiska wskazał, iż obiektywnie niekorzystna dla jednej strony umowa może być uznana za nieważną ze względu na sprzeczność z zasadami współżycia społecznego jeżeli do ukształtowania stosunku umownego w sposób wyraźnie krzywdzący doszło przy wykorzystaniu przez drugą stronę silniejszej pozycji, a więc pod presją faktycznej przewagi kontrahenta. Jednakże zdaniem Sądu Najwyższego, sam fakt nieekwiwalentności klauzuli konkurencyjnej nie przesądza o nieważności umowy.

    III.         Komentarz

    1.           Zgodnie z art. 3531 KC, regulującym swobodę umów zobowiązaniowych, strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

    2.           W doktrynie prawa wskazuje się, iż trzy czynniki wymienione w art. 3531 KC, określające zakres kompetencji stron – właściwość (naturę) stosunku, ustawę i zasady współżycia społecznego, powszechnie uznawane są za granice swobody umów (zob. E. Gniewek, P. Machnikowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. 7, Warszawa 2016, SIP Legalis). Zgodnie z art. 58 § 2 KC sankcją za przekroczenie granicy swobody umów jest w przypadku sprzeczności czynności prawnej (w analizowanym stanie faktycznym – sprzeczność umowy) z zasadami współżycia społecznego, wystąpienie skutku w postaci nieważności tej czynności.

    3.           Na wstępie podkreślenia wymaga, że zasady współżycia społecznego, jako druga granica swobody kontraktowania, jest wskazana w ustawie, lecz treściowo nie ma charakteru normatywnego. Dlatego też należy mieć na uwadze, iż oceniając zgodność czynności prawnej z zasadami współżycia społecznego niezbędne jest w każdym przypadku uwzględnienie kontekstu faktycznego, tj. okoliczności danego wypadku (por. wyrok SN z dnia 9.10.2009 r., sygn. akt IV CSK 157/09, SIP Legalis nr 288260).

    4.           Początkowo, Sąd Najwyższy prezentował pogląd, zgodnie z którym także w umowach cywilnoprawnych nieodpłatne zobowiązanie się do niepodejmowania działalności konkurencyjnej po ustaniu umowy jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. (wyrok SN z dnia 11.9.2003 r., sygn. akt III CKN 579/01, SIP Legalis nr 61440). Później jednak stanowisko Sądu Najwyższego w tej sprawie uległo zmianie (zob. np. stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 5.12.2013 r., sygn. akt V CSK 30/13, SIP Legalis nr 750588), co należy ocenić pozytywnie, zwłaszcza w zakresie zakazu konkurencji na płaszczyźnie stosunków kontraktowych zawieranych między przedsiębiorcami. Ważnym zagadnieniem stało się bowiem rozróżnienie stron konkretnej umowy cywilnoprawnej, tj. czy zawarta została pomiędzy osobami fizycznymi, czy też przedsiębiorcami.

    5.           Sąd Najwyższy w uzasadnieniu glosowanego orzeczenia podzielił pogląd wyrażony w skardze kasacyjnej i zwrócił uwagę, iż sama nieekwiwalentność świadczeń w umowach pomiędzy przedsiębiorcami poprzez uregulowanie zakazu konkurencji bez wynagrodzenia nie jest wystarczająca, aby uznać daną klauzulę konkurencyjną za nieważną ze względu na sprzeczność z zasadami współżycia społecznego.

    6.           Należy mieć na uwadze, iż zakaz konkurencji szczegółowo uregulowany jest na gruncie przepisów Kodeksu pracy. W konsekwencji, po zakończeniu stosunku pracy, zakaz konkurencji bez wynagrodzenia uznawany jest za nieważny.

    7.           W KC brak jest jednak przepisów, które chociażby w sposób ogólny uregulowały instytucję zakazu konkurencji. W związku z powyższym, nie sposób stosować przepisów dotyczących zakazu konkurencji wynikających z Kodeksu pracy wprost do umów cywilnoprawnych. Podkreślić należy, iż sankcję w postaci nieważności czynności wywołują jedynie czynności sprzeczne z bezwzględnie obowiązującymi przepisami określonej gałęzi prawa, która ma zastosowanie do konkretnego przypadku. Przedsiębiorcy mogą jednak wprowadzać do umów cywilnoprawnych zakazy konkurencji – możliwość taka wynika z generalnej zasady swobody umów. Stosownie do treści art. 3531 KC, ustawodawca expressis verbis przewidział, iż strony mogą ukształtować wedle swego uznania treść stosunku umownego. Ograniczenie wolności ułożenia tego stosunku wedle uznania stron polega jedynie na tym, że jego treść lub cel nie może sprzeciwiać się właściwości zobowiązania, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

    8.           Podzielić należy zatem pogląd prezentowany w judykaturze, przywołany w uzasadnieniu wyroku przez Sąd Najwyższy, a pominięty przez sąd apelacyjny, zgodnie z którym przyzwolenie na faktyczną nierówność stron umowy wynika z zasady swobody umów, a nieekwiwalentność sytuacji prawnej stron umowy nie wymaga istnienia okoliczności, które by ją usprawiedliwiały, skoro stanowi ona wyraz woli stron. Wiele orzeczeń Sądu Najwyższego, wskazywanych w uzasadnieniu glosowanego wyroku, taki pogląd przyjmowało. Rozważania poczynione przez Sąd Najwyższy mają zastosowanie przy analizie problematyki wprowadzenia zakazu konkurencji bez wynagrodzenia. Na aprobatę zasługuje zatem powołanie w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18.3.2008 r. w sprawie o sygn. akt IV CSK 478/07 (SIP Legalis nr 293654).

    9.           Zdaniem Sądu Najwyższego brak było także podstaw do ustalenia nieważności umowy na podstawie art. 58 § 2 KC, jako sprzecznej z zasadami współżycia społecznego. Zakaz konkurencji uregulowany w umowie o świadczenie usług nie musi być ekwiwalentny, tj. nie musi być ustanowiony za wynagrodzeniem, a sam fakt nieekwiwalentności tzw. klauzuli konkurencyjnej nie jest wystarczającym powodem dla uznania umowy za sprzeczną z zasadami współżycia społecznego.

    10.         Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, iż surowość sankcji nieważności przewidzianej w art. 58 § 2 KC nakazuje ostrożność przy kwalifikowaniu umowy jako naruszającej zasady lojalności kontraktowej. Sąd Najwyższy trafnie wskazuje, iż pogląd taki aprobowała również judykatura. W uzasadnieniu wyroku zwrócono uwagę, że uznanie umowy za zawartą z przekroczeniem granic swobody z powodu naruszenia zasad współżycia społecznego, polegającego na nieprawidłowym (niesprawiedliwym) ukształtowaniu praw i obowiązków stron jest uzasadnione tylko w wypadkach wyjątkowej, szczególnej intensywności naruszenia oraz związanego z tym pokrzywdzenia jednej ze stron. Oznacza to, że brak było podstaw do zastosowania sankcji w postaci nieważności czynności prawnej, a tym samym, iż zasadnie skarżący zarzucił naruszenie art. 58 § 2 KC.

    11.         W uzasadnieniu komentowanego wyroku Sąd Najwyższy wskazał liczne orzeczenia, które opowiadają się za poglądem, iż obiektywnie niekorzystna dla jednej strony umowy zasługuje na negatywną ocenę moralną, która prowadzi do uznania jej za sprzeczną z zasadami współżycia społecznego, jeżeli do ukształtowania stosunku umownego w sposób wyraźnie krzywdzący doszło przy wykorzystaniu przez drugą stronę silniejszej pozycji, a więc pod presją faktycznej przewagi kontrahenta. Generalnie jednak Sąd Najwyższy potwierdził, iż wprowadzenie tzw. klauzuli konkurencyjnej do umowy o świadczenie usług bez ekwiwalentu należy uznać za dopuszczalne.

    12.         Argumentacja zawarta w komentowanym orzeczeniu nie przeczy dotychczasowej praktyce Sądu Najwyższego i doprowadza do właściwej konkluzji, w której Sąd Najwyższy stwierdził, iż sam fakt nieekwiwalentności tzw. klauzuli konkurencyjnej nie przesądza o nieważności umowy.

    IV.         Wnioski praktyczne

    1.           W komentowanym orzeczeniu Sąd Najwyższy potwierdził, iż z art. 3531 KC wywodzić można przyzwolenie na nierówność stron umowy oraz nieekwiwalentność ich sytuacji prawnej. Możliwe jest zatem uregulowanie przez przedsiębiorców w umowie o świadczenie usług nieodpłatnej klauzuli konkurencyjnej, która będzie obowiązywała drugą stronę po ustaniu umowy. Nierówność stron umowy należy traktować w kategorii swobody kształtowania przez strony stosunku zobowiązaniowego. W związku z powyższym, nie musi istnieć okoliczność, która usprawiedliwiałaby nierówność stron. Należy uznać ją za dozwoloną i stanowiącą wyraz woli stron stosunku zobowiązaniowego.

    2.           Jednakże, należy mieć na uwadze, iż ocena postanowień umownych pod kątem ewentualnej sprzeczności z zasadami współżycia społecznego pozostaje w ścisłym związku z całokształtem okoliczności danej sprawy, które mogą w wyjątkowej sytuacji uzasadniać uznanie danego postanowienia umownego za nieważne. Przesłanki zastosowania sankcji nieważności powinny być wykładane w sposób ścisły, ad casum, w powiązaniu z konkretnym stanem faktycznym oraz z uwzględnieniem indywidualnej sytuacji stron umowy.

    Autorką tekstu jest Magdalena Niegierewicz, aplikant adwokacki w Kancelarii RKKW.

  • 01 Wrzesień 2016

    Obowiązki informacyjne tylko wg. Rozporządzenia MAR

    Mimo, iż przepisy Rozporządzenia MAR (Market Abuse Regulation) weszły w życie w dniu 3.7.2016 r. do chwili obecnej w polskim porządku prawnym obowiązują przepisy sprzeczne z nowymi regulacjami. Podmioty rynku kapitałowego muszą aktualnie indywidualnie dokonywać identyfikacji przepisów krajowych sprzecznych z obowiązującym Rozporządzeniem MAR,  pomijać je, a następnie stosować właściwe z Rozporządzenia MAR. Zgodnie ze stanowiskiem Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego w sprawie niektórych skutków niedostosowania do dnia 3.7.2016 r. polskiego porządku prawnego do przepisów rozporządzenia MAR z dnia 28.6.2016 r. emitenci zobowiązani są do stosowania przepisów Rozporządzenia MAR w miejsce dotychczas obowiązujących regulacji krajowych.

    Więcej na ten temat tutaj.

  • 01 Wrzesień 2016

    SN: Termin do wniesienia apelacji przez oskarżonego może być inny dla jego obrońcy

    Jak wynika z Uchwały Sądu Najwyższego wydanej w dniu 24.8.2016 r. w sprawie o sygn. akt: I KZP 4/16 bieg terminu zawitego do wniesienia apelacji dla obrońcy oskarżonego w procesie karnym rozpoczyna się od doręczenia mu z urzędu odpisu wyroku, nawet jeśli doręczenie to nastąpiło po upływie terminu do wniesienia apelacji dla samego oskarżonego. Omawiana uchwała dotyczyła sytuacji, w której obrońca z urzędu został wyznaczony w celu sporządzenia apelacji na podstawie art. art. 80a § 2 Kodeksu postępowania karnego („k.p.k.”). Przepis ten został uchylony, jednakże – jak podkreślił Sąd Najwyższy – podobny problem może pojawić się również na gruncie, obowiązującego aktualnie, art. 78 par 1a) k.p.k.

  • 01 Wrzesień 2016

    SN: Tajne nagrania jako dowód w procesie cywilnym

    Potajemnie dokonane nagranie rozmowy, w której uczestniczy nagrywająca osoba, może być dowodem w procesie cywilnym, gdy warunkuje prawo do sprawiedliwego wyroku. Do takiego wniosku doszedł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22.4.2016 r. (II CSK 478/15). Sąd Najwyższy wskazał, że takie nagranie może być dowodem, o ile jest autentyczne, nie narusza prywatności czy zasad współżycia społecznego, a przede wszystkim, jeżeli dokonał go jeden z uczestników nagranej rozmowy. Jak wynika z uzasadnienia ww. wyroku dowód z potajemnie dokonanego nagrania mogą dyskwalifikować m.in. takie okoliczności jak: naruszenie prywatności osoby nagranej, jej trudne położenie czy zasady współżycia społecznego, np. choroba psychiczna.

  • 01 Wrzesień 2016

    Projekt: zwykły podpis elektroniczny już nie wystarczy do założenia sp. z o.o.

    Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy - Kodeks spółek handlowych oraz niektórych innych ustaw zakłada, że rejestrując spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w Krajowym Rejestrze Sądowym nie będzie można posługiwać się zwykłym podpisem elektronicznym. W projekcie zaproponowano, aby – wykorzystując dostępny w systemie teleinformatycznym wzorzec umowy – można było podpisać go jedynie kwalifikowanym podpisem elektronicznym lub podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP. Te podpisy używane są aktualnie do zawiązywania spółek jawnych, komandytowych oraz do wprowadzania zmian w umowie. Zmiana ma więc na celu ujednolicenie regulacji. Nowela  ma jednak przede wszystkim ograniczyć nadużycia, na które pozwalają obowiązujące aktualnie przepisy.

  • 01 Wrzesień 2016

    SN: Komornik musi uwzględnić VAT w opłacie egzekucyjnej

    W uchwale z dnia 7.7.2016 r., wydanej w sprawie o sygn. akt: III CZP 34/16 Sąd Najwyższy – odpowiadając na zagadnienie prawne wniesione przez Sąd Okręgowy w Białymstoku – wskazał, że komornik sądowy określając wysokość kosztów postępowania egzekucyjnego nie jest uprawniony do powiększenia opłaty egzekucyjnej, ustalanej na podstawie Ustawy z dnia 29.8.1997 roku o komornikach sądowych i egzekucji, o kwotę podatku VAT. Oznacza to, że komornicy nie mogą przerzucać obciążeń podatkowych na dłużników i przekraczać maksymalne stawki. Podatek musi być uwzględniony w opłacie egzekucyjnej.

  • 01 Wrzesień 2016

    Publikacje 9/2016

    R. L. Kwaśnicki, "Wybór rady nadzorczej grupami według Sądu Najwyższego", Parkiet z dnia 30-31.7.2016 r.

    D. Krajewski, „Elektroniczne paragony – co oznaczają dla przedsiębiorców?”, BiznesAlert z dnia 15.9.2016 r.

    D. Krajewski, „Fuzje i przejęcia w kontekście nowej ustawy regulującej obrót nieruchomościami”, BiznesAlert z dnia 20.9.2016 r. 

    D. Krajewski, „W razie wątpliwości - na korzyść podatnika”, BiznesAlert, z dnia 27.9.2016 r.

    M. Wiliński, „Czy członek zarządu może zawrzeć umowę ze spółką?”, BiznesAlert z dnia 19.9.2016 r.

    M. Wiliński, „Nowe przepisy dla branży innowacyjnej – czy dużo zmienią?”, BiznesAlert z dnia 6.9.2016 r.

  • 01 Czerwiec 2016

    Nowe przepisy - "Alert prawny"

    19.5.2016 r. weszła w życie Ustawa z dnia 25.9.2015 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2015 poz. 1893)

     

    20.5.2016 r. weszła w życie Ustawa z dnia 25.9.2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o stowarzyszeniach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2016 poz. 1923)

     

    31.5.2016 r. weszła w życie Ustawa z dnia 18.3.2016 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2016 poz. 668)

     

    31.5.2016 r. weszła w życie Ustawa z dnia 25.9.2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (Dz.U. 2015 poz. 1994)

     

    1.6.2016 r. weszło w życie Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 26.4.2016 r. w sprawie trybu zakładania i udostępniania konta w systemie teleinformatycznym obsługującym postępowanie sądowe (Dz.U. 2016 poz. 637)

     

    1.6.2016 r. weszło w życie Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 21.3.2016 r. w sprawie sposobu uiszczania opłat sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. 2016 poz. 408)

     

    1.6.2016 r. weszło w życie Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18.3.2016 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego (Dz.U. 2016 poz. 390)

     

    1.6.2016 r. weszła w życie Ustawa z dnia 25.9.2015 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. 2015 poz. 1886)

     

    1.6.2016 r. weszła w życie Ustawa z dnia 9.10.2015 r. o zmianie ustawy - Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2015 poz. 1864)

     

    2.6.2016 r. weszło w życie Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 24.5.2016 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków emitowania obligacji skarbowych oferowanych na rynkach zagranicznych (Dz.U. 2016 poz. 745)

     

    4.6.2016 r. weszła w życie Ustawa z dnia 29.4.2016 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy oraz ustawy o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz.U. 2016 poz. 691)

     

    4.6.2016 r. weszła w życie Ustawa z dnia 31.3.2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2016 poz. 615)

     

    12.6.2016 r. weszła w życie Ustawa z dnia 9.6.2016 r. zmieniająca ustawę o zmianie ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2016 poz. 832)

     

    12.6.2016 r. weszła w życie Ustawa z dnia 29.0.2016 r. o szczególnych zasadach wykonywania niektórych zadań z zakresu informatyzacji działalności organów administracji podatkowej, Służby Celnej i kontroli skarbowej (Dz.U. 2016 poz. 781)

     

    12.6.2016 r. weszła w życie Ustawa z dnia 18.3.2016 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2016 poz. 652)

     

    15.6.2016 r. weszła w życie Ustawa z dnia 31.3.2016 r. o zmianie ustawy o zasadach pobytu wojsk obcych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zasadach ich przemieszczania się przez to terytorium (Dz.U. 2016 poz. 738)

     

    16.6.2016 r. weszła w życie Ustawa z dnia 25.2.2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. 2016 poz. 352)

     

    18.6.2016 r. weszła w życie Ustawa z dnia 10.6.2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. 2016 poz. 868)

     

    18.6.2016 r. weszła w życie Ustawa z dnia 13.5.2016 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz.U. 2016 poz. 770)

     

    18.6.2016 r. weszła w życie Ustawa z dnia 20.5.2016 r. o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. 2016 poz. 786)

     

     

  • 01 Czerwiec 2016

    Skutki umowy o pracę z członkiem zarządu spółki akcyjnej z naruszeniem przepisów o reprezentacji spółki

    Aleksandra Puszczało

    Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2.7.2015 r. (III PK 142/14, www.sn.pl)

    Czytaj dalej
  • 01 Czerwiec 2016

    TSUE o statusie prawnym bitcoina

    W wyroku z dnia 22.10.2015 r. wydanym w sprawie C‑264/14 (Skatteverket przeciwko Davidowi Hedqvistowi) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, odpowiadając na pytanie prejudycjalne szwedzkiego Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu dotyczącym interpretacji podatkowej przyjętej przez krajową Komisję Prawa Podatkowego, określił status prawny bitcoina. TSUE wskazał przede wszystkim, że bitcoin to pieniądz i powinien być traktowany jako prawny środek płatniczy. Nie jest natomiast instrumentem finansowym. Z omawianego wyroku wynika również, że wymiana bitcoina na inny prawny środek płatniczy stanowi transakcję finansową, z uwagi na co transakcja taka zwolniona jest spod podatku od wartości dodanej (nasz VAT).

  • 01 Czerwiec 2016

    Nowelizacja: Nowa ustawa o biegłych rewidentach i ich samorządzie

    Prace nad Ustawą o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym znajdują się aktualnie na etapie opiniowania jej projektu. Ma ona zastąpić obowiązującą obecnie Ustawę z dnia 9.5.2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (Dz. U z 2015 r. poz. 1011 i 1844). Ustanowienie nowych regulacji ma na celu transpozycję do krajowego porządku prawnego postanowień nowych przepisów prawa UE z zakresu audytu. Projekt wprowadza istotne zmiany w zakresie organizacji prac, a także kompetencji Rad Nadzorczych oraz Komitetów Audytu jednostek zainteresowania publicznego.

    Źródło: Więcej na ten temat

  • 01 Czerwiec 2016

    Nowelizacja: więcej czasu na odwołanie się do sądu pracy

    Wydłużenie z siedmiu do trzydziestu dni terminu na zgłoszenie swojej sprawy do sądu pracy zakłada poselski projekt ustawy o zmianie ustawy - Kodeks pracy. Projekt spotkał się z aprobatą klubów parlamentarnych. Dłuższy termin dotyczyłby odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę, żądania przywrócenia do pracy lub odszkodowania oraz żądania nawiązania umowy o pracę (dotychczas w tym przypadku termin wynosił czternaście dni). Autorzy projektu w jego uzasadnieniu wskazywali przede wszystkim, że obecnie obowiązujące terminy są zbyt krótkie i przez to często krzywdzące dla zainteresowanych, z uwagi choćby na zbyt mało czasu na zgromadzenie niezbędnych dowodów w sprawie.